Θυμάμαι ένα σπίτι με κήπο
τον πατέρα με γκρίζα μαλλιά να επιστρέφει κρατώντας ένα αυγό στο χέρι
τώρα τα δικά μου μαλλιά έχουν ασπρίσει
συγκατοικώ με βαριά σύννεφα κι ένα τούνελ στη μέση του δωματίου
πότε πότε το νταβάνι στάζει και πλημμυρίζει κάθε έξοδος κινδύνου
και τότε τρέχω στους ποιητές για να με σώσουν
μα είναι πολύ τρελοί πια για να ξέρουν
πως βυθίζεται στο σπίτι ένα σάπιο καράβι
πως υποκρίνεται η ψυχή το θάνατο ο χρόνος να κυλίσει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου