Που ήσουν στην τελευταία έκλειψη ηλίου του περασμένου αιώνα αναρωτιέμαι
όταν η Κέρκυρα αχνοφαίνονταν απ' το καράβι
κοιτούσα τον ήλιο μέσα απ΄ ένα μαυρισμένο γυαλί
κι όλη τη νύχτα τα μάτια μου έκαιγαν κατακόκκινα
το στόμα βρωμούσε μπύρα και φτηνό ουίσκι
κι απελπισμένα ο έρωτας πνιγόταν στα σεντόνια του ξενοδοχείου
γυρίζοντας πότε αριστερόστροφα πότε δεξιόστροφα
μέχρι που ησύχασε πια
κι εγώ κρατούσα το ματωμένο μαξιλάρι.
Με ταράζει το τέταρτο της σελήνης απόψε
γίνομαι αλχημιστής μετατρέποντας ύλη σε αριθμούς
μπερδεύομαι στα πόδια της αγάπης αναζητώντας συμπόνια
ο μοναδικός μου φίλος είναι ζητιάνος
θα τον δεις να τριγυρνά στα καφέ της πόλης θρηνώντας την παλιά του αγάπη
"με έδειξε η τηλεόραση" θα πει
μοιράζοντας χαρτάκια με αριθμούς
μετατρέποντας τις πενιχρές του εισπράξεις σε χρυσάφι
αναπολώντας μέσα στην πλήξη των θαμώνων τα δυο χρόνια έρωτα
βλάσφημα θα μπει στην εκκλησία και θ' απλώσει το χέρι
μετατρέποντας το χρυσάφι σε σώμα και αίμα.
Περιμένοντας στο κόκκινο φανάρι ενός έρημου δρόμου
σε θυμήθηκα με σπασμένες λέξεις να προσπαθείς να μιλήσεις
κι εμένα να ενώνω τις λέξεις φτιάχνοντας μια διαφορετική εκδοχή.
Ανανέωση
σε λίγο η ισημερία
τα λουλούδια στους τάφους ανθίζουν
ανακοίνωση
θα πουλήσω ακριβά ετούτο το σώμα
που στο χάρισα και το πέταξες σαν τύχη κακή
μια μέρα θα πουλήσω ακριβά ετούτο το σώμα.
Απόγνωση
μια θηλιά οι αριθμοί μου με σφίγγουν και μ' αναγκάζουν σε μικρές ανάσες
η κεντρική γέφυρα της πόλης κάτι τέτοιες νύχτες σε βγάζει στο φεγγάρι
κρύβεις ένα άστρο κάτω απ' το μπουφάν
ένας ήλιος δαιμονισμένος βρήκε φωλιά μέσα στα δέντρα
και 'συ μου ράγισες την καρδιά ν' αγκαλιάζω τον πόνο.
Κανονικά δε θα έπρεπε να γράφω για ένα γέλιο καρφωμένο στην καρδιά
το φεγγάρι ολόγιομο πίσω από σύννεφα διαφανή
ξερνάω πικρή μάζα περιμένοντας να ξημερώσει
πως γλίτωσα το ξύλο του εραστή της αναπολώ
κι ανυποψίαστος της μοίραζα φιλιά όλο το βράδυ.
