Ακατανόητο

 Σκιές απογευματινές έξω στο δρόμο 

μια γυναίκα ισιώνει τον γιακά της

ο τρελός ανεβάζει τη μπλούζα και τρίβει το στήθος μπροστά στη βρύση 

κατεβάζει τη μπλούζα πίνει νερό παίρνει το ποδήλατό του κι απομακρύνεται 

έχει βήχα κι ακούγεται για ώρα 

μετά τίποτα 

μικροί πιάναμε σπουργίτια τα ψήναμε και κάναμε πως τα τρώγαμε 

ή τα τρώγαμε στ' αλήθεια δε θυμάμαι 

σκοτώναμε οχιές τα μεσημέρια στο μικρό ποτάμι του χωριού 

που πήγαιναν να ξεδιψάσουν 

τρέχαμε σε πλαγιές σκεπασμένες με φύλλα 

ξεδιψούσαμε σε μια πηγή με νερό κρύσταλλο 

είχαμε όλοι παρατσούκλια 

τώρα όλοι κάπου χρωστάμε και δεν ξέρουμε που

και το σκοτάδι που έρχεται θα πνίξει τις σκιές των ανθρώπων 

μια μουσική ακούγεται στο βάθος 

η μπάντα του δήμου παίζει χαρωπά 

οι πόρτες κλείνουν τα βράδια 

μια φωτιά σ' ένα βαρέλι δίπλα στο ποτάμι 

νέοι κατεβαίνουν κρατώντας μια κιθάρα 

"αναπνέεις ρε ακόμα εσύ" κάποιος σου φωνάζει 

γιατί το μέλλον έχει ήδη γραφτεί στα βήματά σου 

δεν έπρεπε να είσαι εδώ 

το λοιπόν πως είσαι;

"Είμαι μήτε νεκρός μήτε ζωντανός" του φωνάζεις πίσω 

Σε λίγο θα κοιμηθείς μ' όνειρα τρομακτικά αγκαλιά σου .