Μια πορεία απ' το σαλόνι με τους καθρέφτες
ως την κουζίνα με παρηγορεί
συνήθως βάζω τραγούδια πεθαμένων
κοιτάω φοβισμένα αν φτάνουν τα τσιγάρα
για τη μεγάλη νύχτα που έρχεται
ή για το ξέφωτο πάνω στο βουνό που θα φτάσω κατάκοπος
λουσμένος απ' τη δροσιά των άστρων
με μια απόχη να φτάσω όσα μπορέσω
να τα δαγκώσω να μην υποταχθώ στη μοίρα
έτσι να με βρει ο θάνατος μ' άστρα στο στόμα
να μη χωράει άλλη θλίψη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου