Μια ζυγαριά στα τριανταοχτώ μου φύτρωσε στη ψυχή
πάνω στα μάτια μου η λαιμητόμος σταμάτησε στο πρώτο άστρο
είχα την τύχη του πρωτάρη όταν ο θάνατος χαράχτηκε απ' τους λεπτοδείκτες
κι εγώ ζω στη σκιά του εαυτού μου ανασαίνοντας πάγο
ο ήλιος είναι μακριά κι η νύχτα όλο και μεγαλώνει
μαζεύω στιγμές του μακρινού εαυτού μου τις καίω στο τζάκι
υπολογίζω την απόσταση των άστρων απ' τη γη
μια ζυγαριά στα τριαντοχτώ μου φύτρωσε στη ψυχή
κι αγαπώ και μισώ τον θλιβερό εαυτό μου το ίδιο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου