Η ανάμνηση είναι που σκίζει το κρανίο
να μπει και ν' αλλάξει ρούχα και μαλλιά
να μη τη γνωρίζει ο θάνατος
μα εκείνος τη φιλά και μπαίνουν μαζί
μου προσφέρουν ένα πέτρινο χαμόγελο
και χάος
τώρα καλύπτω τους καθρέφτες με υφάσματα
πιάνω τ' αλλαγμένο πρόσωπό μου κοιτάζοντας πως θα προλάβω την Άνοιξη
άνθρωποι με ρωτούν γιατί κλαίω ενώ εγώ χαμογελάω
πως ήμουν πριν σε γνωρίσω θυμάμαι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου