Φάλαινα

 Βρίσκω ένα ποτάμι 

το καταπίνω

βρίσκω φωτιά κι ατσάλι 

τα καταπίνω 

βρίσκω ένα κόκκο αλάτι 

κοιτάζω απορημένος 

κοιτάζω θολωμένος 

τον ωκεανό που έφερε αυτό το αλάτι

να πνίγει χωρίς σταματημό 

την ανάσα να σταματά 

της φάλαινας που ζούσε μέσα μου.

Delirio

Ανακατεύω την τράπουλα 

η μορφή σου στο βρώμικο από καπνό τσιγάρου παράθυρο 

δίπλα σου ένα άστρο σου ασπρίζει τα μαλλιά

περπατάω πάνω κάτω μέσα στο σπίτι 

τους πίνακες της μαμάς κοιτάζω 

πριν μέρες ήθελα να πεθάνω στον ύπνο μου 

κοιμόμουν κι έβηξα βουνό ολόκληρο από σκόνη των αιώνων 

κάποτε θ' ανέβω έλεγα 

μα ξύπνησα κι έβηξα μια πέτρα τόσο δα μικρή 

μ' αυτή κυνήγησα ένα περιστέρι στο μπαλκόνι 

αυτό μπόρεσα σαν άνθρωπος μικρός.

 

DA TI - Take Me There

 

Μήνυμα στην Jane

 Στο ποταμό κατευθύνομαι 

να σώσει 

ένα μήνυμα στην Jane να δώσει 

πετάω τις ανακατεμένες λέξεις στη δίνη 

μια λάθος στροφή στο κέντρο της πόλης με φέρνει

με τη ροή του ποταμού στα μάτια 

βυθίζω το ψηλότερο κτίριο 

με τη λάσπη του ποταμού στ' αθλητικά μου παπούτσια

φυτεύω την ουρά ενός αριθμού στη μέση του δρόμου 

κοιτάω τους μεγάλους καθρέφτες 

ξαναγίνομαι είκοσι και σηκώνω μια πλάκα του πεζόδρομου να σπάσω 

πιο πέρα ένα κουρείο 

ένας πρώην αστυνομικός κουρεύει νωχελικά 

μπαίνω και περιμένω τη σειρά μου 

τ' άσπρα μου μαλλιά πέφτουν στο πάτωμα 

διψάω ακόμα του λέω και φεύγω 

με χτυπάει φιλικά στην πλάτη ένας γνωστός λίγο πιο πέρα 

απ' το στόμα μου τρέχει νερό του ποταμού 

διψάω ακόμα του λέω και φεύγω 

Jane η αγάπη είναι μέχρι να μας βρει 

διψάω ακόμα 

μια ανάσα που λιγοστεύει η ζωή 

γιατί εμένα με ζαλίζει ακόμα το οξυγόνο πες μου απόψε 

γιατί διψάω ακόμα.

Καλοκαίρι 1999

 Που ήσουν στην τελευταία έκλειψη ηλίου του περασμένου αιώνα αναρωτιέμαι 

όταν η Κέρκυρα αχνοφαίνονταν απ' το καράβι 

κοιτούσα τον ήλιο μέσα απ΄ ένα μαυρισμένο γυαλί

κι όλη τη νύχτα τα μάτια μου έκαιγαν κατακόκκινα 

το στόμα βρωμούσε μπύρα και φτηνό ουίσκι 

κι απελπισμένα ο έρωτας πνιγόταν στα σεντόνια του ξενοδοχείου

γυρίζοντας πότε αριστερόστροφα πότε δεξιόστροφα 

μέχρι που ησύχασε πια 

κι εγώ κρατούσα το ματωμένο μαξιλάρι.  

Με ταράζει το τέταρτο της σελήνης

 Με ταράζει το τέταρτο της σελήνης απόψε 

γίνομαι αλχημιστής μετατρέποντας ύλη σε αριθμούς 

μπερδεύομαι στα πόδια της αγάπης αναζητώντας συμπόνια 

ο μοναδικός μου φίλος είναι ζητιάνος

θα τον δεις να τριγυρνά στα καφέ της πόλης θρηνώντας την παλιά του αγάπη  

"με έδειξε η τηλεόραση" θα πει 

μοιράζοντας χαρτάκια με αριθμούς 

μετατρέποντας τις πενιχρές του εισπράξεις σε χρυσάφι 

αναπολώντας μέσα στην πλήξη των θαμώνων τα δυο χρόνια έρωτα 

βλάσφημα θα μπει στην εκκλησία και θ' απλώσει το χέρι 

μετατρέποντας το χρυσάφι σε σώμα και αίμα. 

Περιμένοντας

 Περιμένοντας στο κόκκινο φανάρι ενός έρημου δρόμου 

σε θυμήθηκα με σπασμένες λέξεις να προσπαθείς να μιλήσεις 

κι εμένα να ενώνω τις λέξεις φτιάχνοντας μια διαφορετική εκδοχή.

Κάθε τί που ανασαίνει

 

Ανανέωση

 Ανανέωση 

σε λίγο η ισημερία 

τα λουλούδια στους τάφους ανθίζουν 

ανακοίνωση 

θα πουλήσω ακριβά ετούτο το σώμα

που στο χάρισα και το πέταξες σαν τύχη κακή 

μια μέρα θα πουλήσω ακριβά ετούτο το σώμα.

Νύχτα στην πόλη

 Απόγνωση 

μια θηλιά οι αριθμοί μου με σφίγγουν και μ' αναγκάζουν σε μικρές ανάσες 

η κεντρική γέφυρα της πόλης κάτι τέτοιες νύχτες σε βγάζει στο φεγγάρι 

κρύβεις ένα άστρο κάτω απ' το μπουφάν 

ένας ήλιος δαιμονισμένος βρήκε φωλιά μέσα στα δέντρα

και 'συ μου ράγισες την καρδιά ν' αγκαλιάζω τον πόνο. 

Κανονικά δε θα έπρεπε

Κανονικά δε θα έπρεπε να γράφω για ένα γέλιο καρφωμένο στην καρδιά

το φεγγάρι ολόγιομο πίσω από σύννεφα διαφανή 

ξερνάω πικρή μάζα περιμένοντας να ξημερώσει 

πως γλίτωσα το ξύλο του εραστή της αναπολώ 

κι ανυποψίαστος της μοίραζα φιλιά όλο το βράδυ. 

Πότε ξεκίνησε

Πότε ξεκίνησε αυτό το ταξίδι 

ανατολή ως δύση 

χωρίς παρελθόν και μέλλον 

ότι προλάβουμε στο τώρα 

στον αφρό των κυμάτων που ολοένα χάνονται 

κι ένας καινούργιος θεός σε κάθε λιμάνι μας περιμένει 

αγάπη και θλίψη εμείς κλαίμε συνεχώς 

στην παγωνιά της ανατολής 

στην μοναξιά της δύσης 

πότε τελείωσε αυτό το ταξίδι.

Καλό ταξίδι μαμά

 

Λιώνοντας Μόνος

 

Τα δόντια μου σπάνε

Τα δόντια μου σπάνε δαγκώνοντας τη λέξη 

δεν την αφήνω παρά όταν γίνεται γυάλινη σφαίρα 

τώρα λέω τώρα τους χρησμούς θα μου χαρίσει 

μου είπε πράγματα να κρατήσω για μένα 

μα τα βράδια τρικλίζω μεθυσμένος παραμιλώντας 

λέω τα μυστικά της δυνατά 

μυστικά που δε τα παίρνει σοβαρά κανένας 

μόνο ο τρελός που βρέθηκε απέναντι στο δρόμο 

μου φώναξε "καταλάβαμε σκάσε επιτέλους".

Στον Θάνο Ανεστόπουλο

 Ένας αντίλαλος 

από που να ήρθε αυτή η ξεχασμένη λέξη 

απ' το χιονισμένο βουνό 

ή απ' ένα παιχνίδι που κάνει το μυαλό 

ω θεέ φώναξα δυνατά 

κι ο θεός υποκλίθηκε στη λέξη 

και τίποτα δε μένει να με σώσει.

Είναι χρόνια

Είναι χρόνια που ξεπροβοδώ την μάνα 

και το ταξίδι όλο παράταση παίρνει 

και δε ξέρω αν πρέπει να γελώ ή να κλαίω 

στη μοναξιά που έρχεται ένα μαχαίρι κρύβω 

στη μοναξιά που έρχεται έχω υποχρέωση δυο γλάστρες να ποτίζω.

Αυτό που φοβάσαι

Αυτό που φοβάσαι 

τι να είναι 

στο κόκκινο μάτι της σελήνης  

στο λευκό των άστρων χρώμα

τόσα τραγούδια άκουσες αυτή την ώρα να τραγουδήσεις

μα δε θυμάσαι και σιωπαίνεις τρέμοντας απ' το φόβο

όλα χαμένα ακόμα κι αυτοί οι τελευταίοι λες στίχοι

μόνο σιωπή κι υποδέχεσαι 

αυτό που φοβάσαι.  

Ξανάρθαν τα σύννεφα

 

Σα μετεωρίτης που καίγεται

 Σα μετεωρίτης που καίγεται απ' το οξυγόνο η τύχη μου 

σαν ήλιος που καίγεται μέσα στο κενό του σύμπαντος η αγάπη 

σαν ανοιχτός τάφος η σιωπή προσμένει τη λέξη

σαν από πένθος βαρύ το μαυροντυμένο σώμα 

χάνεται μέσα στο πλήθος της πόλης 

αργοπεθαίνοντας τ' απογεύματα στα ηλιοβασιλέματα με μάτια κλειστά 

ανοίγω τα μάτια κι είναι νύχτα πια 

είμαι σε ξένο τόπο και τα μάτια κάποιου άλλου 

κάποιου που έφυγε πριν χρόνια 

με μια γλάστρα που τον βρήκε στο κεφάλι 

με μια αγάπη που ήταν η μόνη 

με μια λέξη που δεν πρόλαβε να πει.