Δεν ήταν η γυναίκα που με τρόμαξε
αλλά στα χέρια της κρατούσε μια γυάλινη σφαίρα
"θα σου πω τη μοίρα είπε" κι έβγαλε τράπουλα να διαβάσει
"θέλω τη σφαίρα" ομολόγησα όπως πλέαμε μέσα στη νύχτα
κι η σφαίρα έβγαλε φλέβες έτοιμες να σπάσουν
τάζοντας στο φεγγάρι το φως του ήλιου
άπλωσα το χέρι στις ζεστές φλέβες κι η σφαίρα άναψε
το αίμα μου πάγωσε μ' ότι πρόλαβα να δω πριν κι εγώ ματώσω
απ' την πληγή τρέχει μια ανάμνηση μέσα απ' το βαμβάκι δε σταματά
είδα πως φάντασμα ήμουν με σάρκα δανεική μιας άγριας νύχτας
και το πρωί θα 'χω ξεχάσει και πάλι άνθρωπος θα τριγυρίζω.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου