ανατολή ως δύση
χωρίς παρελθόν και μέλλον
ότι προλάβουμε στο τώρα
στον αφρό των κυμάτων που ολοένα χάνονται
κι ένας καινούργιος θεός σε κάθε λιμάνι μας περιμένει
αγάπη και θλίψη εμείς κλαίμε συνεχώς
στην παγωνιά της ανατολής
στην μοναξιά της δύσης
πότε τελείωσε αυτό το ταξίδι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου