Κανονικά δε θα έπρεπε να γράφω για ένα γέλιο καρφωμένο στην καρδιά
το φεγγάρι ολόγιομο πίσω από σύννεφα διαφανή
ξερνάω πικρή μάζα περιμένοντας να ξημερώσει
πως γλίτωσα το ξύλο του εραστή της αναπολώ
κι ανυποψίαστος της μοίραζα φιλιά όλο το βράδυ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου