Σα μετεωρίτης που καίγεται απ' το οξυγόνο η τύχη μου
σαν ήλιος που καίγεται μέσα στο κενό του σύμπαντος η αγάπη
σαν ανοιχτός τάφος η σιωπή προσμένει τη λέξη
σαν από πένθος βαρύ το μαυροντυμένο σώμα
χάνεται μέσα στο πλήθος της πόλης
αργοπεθαίνοντας τ' απογεύματα στα ηλιοβασιλέματα με μάτια κλειστά
ανοίγω τα μάτια κι είναι νύχτα πια
είμαι σε ξένο τόπο και τα μάτια κάποιου άλλου
κάποιου που έφυγε πριν χρόνια
με μια γλάστρα που τον βρήκε στο κεφάλι
με μια αγάπη που ήταν η μόνη
με μια λέξη που δεν πρόλαβε να πει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου