Λιώνοντας Μόνος

 

Τα δόντια μου σπάνε

Τα δόντια μου σπάνε δαγκώνοντας τη λέξη 

δεν την αφήνω παρά όταν γίνεται γυάλινη σφαίρα 

τώρα λέω τώρα τους χρησμούς θα μου χαρίσει 

μου είπε πράγματα να κρατήσω για μένα 

μα τα βράδια τρικλίζω μεθυσμένος παραμιλώντας 

λέω τα μυστικά της δυνατά 

μυστικά που δε τα παίρνει σοβαρά κανένας 

μόνο ο τρελός που βρέθηκε απέναντι στο δρόμο 

μου φώναξε "καταλάβαμε σκάσε επιτέλους".

Στον Θάνο Ανεστόπουλο

 Ένας αντίλαλος 

από που να ήρθε αυτή η ξεχασμένη λέξη 

απ' το χιονισμένο βουνό 

ή απ' ένα παιχνίδι που κάνει το μυαλό 

ω θεέ φώναξα δυνατά 

κι ο θεός υποκλίθηκε στη λέξη 

και τίποτα δε μένει να με σώσει.

Είναι χρόνια

Είναι χρόνια που ξεπροβοδώ την μάνα 

και το ταξίδι όλο παράταση παίρνει 

και δε ξέρω αν πρέπει να γελώ ή να κλαίω 

στη μοναξιά που έρχεται ένα μαχαίρι κρύβω 

στη μοναξιά που έρχεται έχω υποχρέωση δυο γλάστρες να ποτίζω.

Αυτό που φοβάσαι

Αυτό που φοβάσαι 

τι να είναι 

στο κόκκινο μάτι της σελήνης  

στο λευκό των άστρων χρώμα

τόσα τραγούδια άκουσες αυτή την ώρα να τραγουδήσεις

μα δε θυμάσαι και σιωπαίνεις τρέμοντας απ' το φόβο

όλα χαμένα ακόμα κι αυτοί οι τελευταίοι λες στίχοι

μόνο σιωπή κι υποδέχεσαι 

αυτό που φοβάσαι.  

Ξανάρθαν τα σύννεφα

 

Σα μετεωρίτης που καίγεται

 Σα μετεωρίτης που καίγεται απ' το οξυγόνο η τύχη μου 

σαν ήλιος που καίγεται μέσα στο κενό του σύμπαντος η αγάπη 

σαν ανοιχτός τάφος η σιωπή προσμένει τη λέξη

σαν από πένθος βαρύ το μαυροντυμένο σώμα 

χάνεται μέσα στο πλήθος της πόλης 

αργοπεθαίνοντας τ' απογεύματα στα ηλιοβασιλέματα με μάτια κλειστά 

ανοίγω τα μάτια κι είναι νύχτα πια 

είμαι σε ξένο τόπο και τα μάτια κάποιου άλλου 

κάποιου που έφυγε πριν χρόνια 

με μια γλάστρα που τον βρήκε στο κεφάλι 

με μια αγάπη που ήταν η μόνη 

με μια λέξη που δεν πρόλαβε να πει. 

Αν πιείς απ' τα χέρια μου νερό

 Αν πιείς απ' τα χέρια μου νερό θα 'ναι φαρμάκι 

τρύπα μου το δέρμα και πιες το καλύτερο ναρκωτικό 

των σχιζοφρενών το θάμα.

Η γυναίκα έχωνε καρφίτσες

 Η γυναίκα έχωνε καρφίτσες στ' ομοίωμα του άνδρα 

"πάει πια πέθανε" είπε η μάγισσα 

τώρα τον κοιτά που στέκει παγωμένος κοιτώντας άστρα 

έναν άνδρα που μπορούσε ν' αγαπήσει 

νέα νύχτα νέο φεγγάρι νέος μήνας 

κι οι καμπάνες πένθιμα χτυπάν 

"πάει πια πέθανε" είπε η γυναίκα 

και γύρισε απ' την άλλη να συνεχίσει τον ύπνο. 

Το εργοστάσιο γέμισε φαντάσματα

 Το εργοστάσιο γέμισε φαντάσματα 

εκεί που μύριζε μπισκότο και κανέλα 

κι ούτε μια αλήθεια δεν έχει ακόμα ειπωθεί 

το εργοστάσιο δε σταματά

η παραγωγή του είναι απ' το αίμα των εργατών 

γι' αυτό θα λειτουργήσει πάλι.

Μια καταραμένη

Μια καταραμένη σχέση ή έναν έρωτα ιερό 

αυτό το φεγγάρι κι ο θολός ουρανός θα φέρει πάλι

ω τις νύχτες σ' ερωτεύομαι απ' την αρχή 

και πριν ξημερώσει  

αφήνω όλες τις βρύσες ανοιχτές  

να πλυθεί απ' τα αίματα αυτό το μισό μου σώμα 

κι ο καθρέφτης στο σαλόνι έχει ρωγμή 

αλλοιώνει του προσώπου την ουλή 

που χρόνια βαριά έχουν σφυροκοπήσει. 

Γιατί να θυμάμαι

 Γιατί να θυμάμαι 

έναν αριθμό να μου τυλίγει το χέρι όταν γράφω για σένα 

προσφέρω την καρδιά 

δέχομαι το χτύπημα

προσφέρω αυτό το μισό σώμα 

δέχομαι μισό θάνατο για μια βραδιά

για έναν ήρεμο ύπνο.

Στα χονδρά μου δάχτυλα

 Στα χονδρά μου δάχτυλα έφτασε η καύτρα του τσιγάρου

οι νύχτες έχουν μικρούς θανάτους 

φοράω μαύρα ρούχα και κοιμάμαι 

πως ατελείωτα μακραίνει ο λαιμός μου όταν είναι να πω την αλήθεια 

δε βγαίνει λέξη μα λυγμός 

κι έτσι στις παγωμένες νύχτες πεθαίνω και ξαναπεθαίνω 

περιμένοντας τη μέρα

ένα θαύμα.

Κι ήρθε στη γειτονιά μου

 Κι ήρθε στη γειτονιά μου να σεργιανίσει 

εκείνη που 'χει τα χέρια παγωμένα χειμώνα καλοκαίρι

εκείνη που τραυλίζει χρησμούς ακατανόητους πάντα μεθυσμένη 

"μια συμφορά μετά τη συμφορά και ξανά συμφορά σε περιμένει" λέει

μα εγώ κοιτώ απ' τ' ανοιχτό παράθυρο τη μαύρη σκιά που την ακολουθεί

ή μια μαυροφορεμένη νύφη 

κι αγάπησα μια συμφορά μετά τη συμφορά.

Ικετεύει το κόκκινο φεγγάρι

 Ικετεύει το κόκκινο φεγγάρι για μια ανθρώπινη ανάσα

να παγώσει

στους δρόμους της πόλης μια λατέρνα ζητάει λεφτά

ανόητα παιδιά παίζουν με μια μπάλα μέχρι αργά

τα χαμένα μου χρόνια κρατάνε μαχαίρι κι απόψε

για πάντα να με σημαδέψουν 

στριμώχνομαι σε μια στιγμή και ξεφεύγω 

τι είδα μέσα στη τρέλα μου μια θάλασσα 

με τη φωτιά τα έβαλα και γλίτωσα 

προσδοκώ ακόμα 

αιώνια ερωτευμένος.

Πολύ αίμα

 Πολύ αίμα 

για να γράψει κανείς 

πολύ θάνατος 

"ξαφνικά".

Streets Of Minneapolis

 

Μια ευκαιρία

"Μια ευκαιρία" παρακαλεί η νύχτα το μεσημέρι 

 και γίνεται η έκλειψη ηλίου 

"μια ευκαιρία" παρακαλεί το ποτάμι τον ωκεανό 

και χύνεται μέσα του 

"μια ευκαιρία" παρακαλεί μια γυναίκα ένα άστρο 

κι ανοίγει το δέρμα της να το υποδεχτεί.

Σ' αγκαλιάζω

 Σ' αγκαλιάζω με τ' ασθενικό μου αίμα 

ο χρόνος πέρασε 

στο πέλαγος τα βάσανα μοιάζουν κάποιου άλλου 

οι προσδοκίες μεγαλώνουν γίνονται φάλαινες 

πως κάρφωσα το σταυρό πάνω στο κρεβάτι ομολογώ 

μια νύχτα που μιλούσα με λόγια της τρέλας 

πρέπει να υπέφερε κι αυτός πολύ σκέφτηκα

και μετά πάλι χάος.

Και ξαφνικά

 Και ξαφνικά 

η έκρηξη 

πέντε ζωές

κι όλη η πόλη στον πάγο.