Σ' αγκαλιάζω με τ' ασθενικό μου αίμα
ο χρόνος πέρασε
στο πέλαγος τα βάσανα μοιάζουν κάποιου άλλου
οι προσδοκίες μεγαλώνουν γίνονται φάλαινες
πως κάρφωσα το σταυρό πάνω στο κρεβάτι ομολογώ
μια νύχτα που μιλούσα με λόγια της τρέλας
πρέπει να υπέφερε κι αυτός πολύ σκέφτηκα
και μετά πάλι χάος.
Κι αν πρέπει να γράψω
για τη σελήνη
παγώνει το αίμα
κι αν πρέπει να πω
ένα τραγούδι παιδικό
δεν έχω καρδιά.
Αναστενάζουν μέσα σου αιώνες μοναξιάς
μέσα σε παρέες και δυνατά ποτά
αδειάζεις στο πάτωμα όλους σου τους στίχους
πετάς το τσιγάρο κάτω να πάρει φωτιά
και καίγονται όλα όσα ήθελες να σώσεις.
Πας να καθίσεις μα η καρέκλα είναι πιο 'κει
και πέφτεις
πας ν' ανάψεις τσιγάρο κι ανάβεις το δάχτυλό σου
καίγεσαι
πας να διαβάσεις κι ανοίγεις την τράπουλα
και χάνεσαι
κι αυτός ο ήλιος όλο κι αργεί να δύσει πια.
Μ' ένα μαχαίρι στην καρδιά
αιώνια για ένα μύλο
κι οι κήποι τ' ουρανού όλο να φεύγουν
αιώνες που υποκλίνονται πάντοτε στον άλλο εαυτό.
Λένε πως το φεγγάρι είναι πικρό
έτσι δήλωσαν οι αστροναύτες
εγώ απ' την ταράτσα μου κάθε βράδυ
το σημαδεύω με το μπαστούνι του πατέρα
κι αυτό κρύβεται μέσα στα σύννεφα
κι η βροχή που πέφτει έχει τη γεύση του ψωμιού
λένε ψέματα πως πήγαν οι αστροναύτες
ή η πεινασμένη μου ψυχή καρβέλια ονειρεύεται.
"Δεν θέλω να σε ταράξω" είπε η φωνή
μα το καράβι που πλέουμε είναι σάπιο
"δε θέλω να σε ταράξω" απαντώ
μα φύγαν τα νερά και βουλιάζουμε στο βάλτο.
Αναρωτιέμαι
αν αυτό που ζούμε είναι αληθινό
τί τα θέλουμε τα όνειρά μας
αν αυτό που ζούμε είναι ένα όνειρο
τί πίνουμε πικρό καφέ και μπύρες παγωμένες
με φαρμάκι η ζωή με μέλι τ' όνειρο
κι ένα βέλος στην καρδιά έχουν τάχα οι ερωτευμένοι
αν αυτό που ζούμε είναι αληθινό
πώς βγάζουν πόδια και περπατούν τα βράδια οι πεθαμένοι
τί γυρεύουμε εδώ
εκτός αν είμαστε τ' όνειρο κάποιου άλλου.
Έχω εξετάσεις αίματος τη Δευτέρα
προληπτικές
δεν είπα τον γιατρό πως πάμε μέρα τη μέρα πια
θα δει τις εξετάσεις
μη τρομάξει από τώρα.
Αδικία
τα νιάτα πως πέρασαν σαν αστραπή
και τώρα ο χρόνος έχει κολλήσει αναπολώντας
μια ουτοπία.
Δεν είναι η σειρά μου να γελάσω
μια ολόκληρη νύχτα κάθομαι και κλαίω
γιατί δεν ήρθε η σειρά μου να γελάσω.
Το μυαλό είναι έτοιμο να εκραγεί
κάνοντας τίποτα
οδηγώ την άμαξα μιας μέρας στο σκότος
κάνοντας τίποτα.
Άλλη μια νύχτα με τον καπνό του τσιγάρου συντροφιά
ψηλαφίζω ένα πτώμα που βρήκα ξαπλωμένο όταν μπήκα στο σπίτι
στην αρχή το αγνόησα γιατί είχε το πρόσωπό του προς το πάτωμα
και μπορεί να ήμουν εγώ στη θέση του κι ένας τρίτος ν' αγγίζει τα πράγματά μου
μπορεί να είμαι σε λάθος σπίτι σκέφτηκα γιατί τα τσιγάρα μου δεν είναι αυτά
κι ο ίδιος δεν είναι παρά μια γυάλινη σφαίρα
ναι τώρα που τον άγγιξα είναι σίγουρα μια σφαίρα
κι αίμα γέμισαν τα χέρια απ' το μακρύ λαιμό της
παράξενο μια σφαίρα να 'χει λαιμό και δάχτυλα και πόδια
μπορεί να 'ναι θεός σκέφτηκα και τραβήχτηκα πίσω
μα εκείνη γύρισε να δω το πρόσωπό της
"είμαι δαιμόνιο" είπε κι ο μακρύς λαιμός της κόμπιασε
ήταν η αγαπημένη μου φυσικά τί άλλο θα μπορούσε
"εσύ είσαι μακριά" φώναξα και το βιβλίο του Πλάτωνα έκλεισε.
Θυμάμαι ένα σπίτι με κήπο
τον πατέρα με γκρίζα μαλλιά να επιστρέφει κρατώντας ένα αυγό στο χέρι
τώρα τα δικά μου μαλλιά έχουν ασπρίσει
συγκατοικώ με βαριά σύννεφα κι ένα τούνελ στη μέση του δωματίου
πότε πότε το νταβάνι στάζει και πλημμυρίζει κάθε έξοδος κινδύνου
και τότε τρέχω στους ποιητές για να με σώσουν
μα είναι πολύ τρελοί πια για να ξέρουν
πως βυθίζεται στο σπίτι ένα σάπιο καράβι
πως υποκρίνεται η ψυχή το θάνατο ο χρόνος να κυλίσει.
Κατεστραμμένοι άνθρωποι
κάτω απ' τον αδύναμο ήλιο του χειμώνα
μισοί σάρκα μισοί σκιά αναρωτιούνται για το καλοκαίρι
ξεχνούν πως βρέθηκαν να βαδίζουν χέρι χέρι
θυμούνται μόνο πως ήταν εραστές κάποτε
οι θλιβεροί
κάτω απ' τον αδύναμο ήλιο του χειμώνα.
Μια πορεία απ' το σαλόνι με τους καθρέφτες
ως την κουζίνα με παρηγορεί
συνήθως βάζω τραγούδια πεθαμένων
κοιτάω φοβισμένα αν φτάνουν τα τσιγάρα
για τη μεγάλη νύχτα που έρχεται
ή για το ξέφωτο πάνω στο βουνό που θα φτάσω κατάκοπος
λουσμένος απ' τη δροσιά των άστρων
με μια απόχη να φτάσω όσα μπορέσω
να τα δαγκώσω να μην υποταχθώ στη μοίρα
έτσι να με βρει ο θάνατος μ' άστρα στο στόμα
να μη χωράει άλλη θλίψη.
Ξύπνησα ώρα αφού τ' όνειρο είχε τελειώσει
ξύπνησα και στο μυαλό μου έστεκε μια κρεμάλα
δε ξέρω ποιος κρεμάστηκε εκεί
μπορεί ένας γενναίος μπορεί ένας δειλός
θα σκεφτώ και θ' αποφασίσω ποιος είμαι σήμερα
ένας δούλος που στο σταυρό ξεχάστηκε
ένας παλαβός που τη σελήνη τις νύχτες σφάζει.
