Ξανάρθαν τα σύννεφα

 

Σα μετεωρίτης που καίγεται

 Σα μετεωρίτης που καίγεται απ' το οξυγόνο η τύχη μου 

σαν ήλιος που καίγεται μέσα στο κενό του σύμπαντος η αγάπη 

σαν ανοιχτός τάφος η σιωπή προσμένει τη λέξη

σαν από πένθος βαρύ το μαυροντυμένο σώμα 

χάνεται μέσα στο πλήθος της πόλης 

αργοπεθαίνοντας τ' απογεύματα στα ηλιοβασιλέματα με μάτια κλειστά 

ανοίγω τα μάτια κι είναι νύχτα πια 

είμαι σε ξένο τόπο και τα μάτια κάποιου άλλου 

κάποιου που έφυγε πριν χρόνια 

με μια γλάστρα που τον βρήκε στο κεφάλι 

με μια αγάπη που ήταν η μόνη 

με μια λέξη που δεν πρόλαβε να πει. 

Αν πιείς απ' τα χέρια μου νερό

 Αν πιείς απ' τα χέρια μου νερό θα 'ναι φαρμάκι 

τρύπα μου το δέρμα και πιες το καλύτερο ναρκωτικό 

των σχιζοφρενών το θάμα.

Η γυναίκα έχωνε καρφίτσες

 Η γυναίκα έχωνε καρφίτσες στ' ομοίωμα του άνδρα 

"πάει πια πέθανε" είπε η μάγισσα 

τώρα τον κοιτά που στέκει παγωμένος κοιτώντας άστρα 

έναν άνδρα που μπορούσε ν' αγαπήσει 

νέα νύχτα νέο φεγγάρι νέος μήνας 

κι οι καμπάνες πένθιμα χτυπάν 

"πάει πια πέθανε" είπε η γυναίκα 

και γύρισε απ' την άλλη να συνεχίσει τον ύπνο.