Τα δόντια μου σπάνε δαγκώνοντας τη λέξη
δεν την αφήνω παρά όταν γίνεται γυάλινη σφαίρα
τώρα λέω τώρα τους χρησμούς θα μου χαρίσει
μου είπε πράγματα να κρατήσω για μένα
μα τα βράδια τρικλίζω μεθυσμένος παραμιλώντας
λέω τα μυστικά της δυνατά
μυστικά που δε τα παίρνει σοβαρά κανένας
μόνο ο τρελός που βρέθηκε απέναντι στο δρόμο
μου φώναξε "καταλάβαμε σκάσε επιτέλους".
Ένας αντίλαλος
από που να ήρθε αυτή η ξεχασμένη λέξη
απ' το χιονισμένο βουνό
ή απ' ένα παιχνίδι που κάνει το μυαλό
ω θεέ φώναξα δυνατά
κι ο θεός υποκλίθηκε στη λέξη
και τίποτα δε μένει να με σώσει.
Είναι χρόνια που ξεπροβοδώ την μάνα
και το ταξίδι όλο παράταση παίρνει
και δε ξέρω αν πρέπει να γελώ ή να κλαίω
στη μοναξιά που έρχεται ένα μαχαίρι κρύβω
στη μοναξιά που έρχεται έχω υποχρέωση δυο γλάστρες να ποτίζω.
Αυτό που φοβάσαι
τι να είναι
στο κόκκινο μάτι της σελήνης
στο λευκό των άστρων χρώμα
τόσα τραγούδια άκουσες αυτή την ώρα να τραγουδήσεις
μα δε θυμάσαι και σιωπαίνεις τρέμοντας απ' το φόβο
όλα χαμένα ακόμα κι αυτοί οι τελευταίοι λες στίχοι
μόνο σιωπή κι υποδέχεσαι
αυτό που φοβάσαι.
Σα μετεωρίτης που καίγεται απ' το οξυγόνο η τύχη μου
σαν ήλιος που καίγεται μέσα στο κενό του σύμπαντος η αγάπη
σαν ανοιχτός τάφος η σιωπή προσμένει τη λέξη
σαν από πένθος βαρύ το μαυροντυμένο σώμα
χάνεται μέσα στο πλήθος της πόλης
αργοπεθαίνοντας τ' απογεύματα στα ηλιοβασιλέματα με μάτια κλειστά
ανοίγω τα μάτια κι είναι νύχτα πια
είμαι σε ξένο τόπο και τα μάτια κάποιου άλλου
κάποιου που έφυγε πριν χρόνια
με μια γλάστρα που τον βρήκε στο κεφάλι
με μια αγάπη που ήταν η μόνη
με μια λέξη που δεν πρόλαβε να πει.
Αν πιείς απ' τα χέρια μου νερό θα 'ναι φαρμάκι
τρύπα μου το δέρμα και πιες το καλύτερο ναρκωτικό
των σχιζοφρενών το θάμα.
Η γυναίκα έχωνε καρφίτσες στ' ομοίωμα του άνδρα
"πάει πια πέθανε" είπε η μάγισσα
τώρα τον κοιτά που στέκει παγωμένος κοιτώντας άστρα
έναν άνδρα που μπορούσε ν' αγαπήσει
νέα νύχτα νέο φεγγάρι νέος μήνας
κι οι καμπάνες πένθιμα χτυπάν
"πάει πια πέθανε" είπε η γυναίκα
και γύρισε απ' την άλλη να συνεχίσει τον ύπνο.
